ببار ابر ِ کوچک ِ خانه ی من رسم ِ آسمان ها باریدن است ... ببار خودم هوایت را دارم در مرام من چتر نیست دست هایم اهل بارانند انگشتانم با شبنم آشنایی دیرینه ای دارند ببار من هوای چشم هایت را دارم من این روز ها هوای "چشم هایـــتــــ" را ...
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۲ ساعت 12:58 توسط مجید
|
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
الله لا اله إ لاّ هوَ الحیُّ القیُّومُ لا تَا خذُ هُ سِنَهٌ وَ لا نَومٌ لَهُ ما فی السَّماواتِ وَ ما
فِی الأَرضِ مَن ذَا الَّذی یَشفَعُ عِندَهُ إ لا بِإذنِهِ یَعلَمَ ما بَینَ أَیدِیهمِ وِ ماخَلفَهُم وَ لا
یُحیطونَ بِشَی ءٍ مِن عِلمِهِ إلا بِما شاءَ وَسِعَ کُر سِیُّهُ السَّماواتِ و الأرض ولا
الطَّاغوتُ یُخرِجُونَهُم مِنَ النُّور إِلَی الظُّلُماتِ أُولئِکَ أصحابُ النَّارِ هُم فِیها خالِدُونَ(257) _______________________________ یاد گرفتم که عشق با تمام عظمتش دو سه ماه بیشتر زنده نیست یاد گرفتم که عشق یعنی فاصله و فاصله یعنی دو خط موازی که هیچگاه به هم نمی رسند یاد گرفتم در عشق هیچکس به اندازه خودت وفادار نیست و یاد گرفتم هر چه عاشق تری تنهاتری ........................... یادمه تو جعبه ی مداد رنگی هام مداد سفیدم همیشه از همه قد بلند تر بود... همیشه تو نقاشیام بیکار بود... تو بازی مداد رنگیهام روی صفحه ی کاغذ هیچ مدادی مداد سفید رو دوست نداشت و بازی نمیداد... همیشه یه گوشه نشسته بود و بقیه رو نگاه میکرد... هر کدوم از مدادا واسه خودشون برو بیایی داشتن و بازی میکردن روی صفحه ی دفتر نقاشی... ولی غافل از اینکه عمرشون زودتر تموم میشه...
اینو نه مداد سفید می دونست نه مداد زنگی های دیگه...